Zespół urządzeń tzw. śluzy miejskiej z 1915r. stanowi fragment Kanału Bydgoskiego, łączącego Brdę z Notecią.
Budowę kanału zakładano jeszcze przed rozbiorami, ale nie doczekał się realizacji w wersji kpt. Franciszka Czackiego.
Na przeszkodzie stanął zabór w 1772r. Bydgoszczy i Krajny przez Prusy.
W 1773r. rozpoczęto budowę kanału wg pruskiego projektu, a zakończono we wrześniu 1774r. Jego długość wynosiła 26,7km.
Było na nim 8 śluz konstrukcji drewnianej. Wkrótce, na skutek zamulenia, wznowiono prace przy jego pogłębianiu i przebudowie śluz.
W latach 1804-1809 zmieniono drewniano-gliniane budowle hydrotechniczne na ceglane, ale dopiero w latach 1812-1815, po ścięciu zakoli na Brdzie, budowie jazu w Dębinku, śluzy w Nakle i grobli na Brdzie (powyżej śluzy bydgoskiej), polepszyły się warunki żeglugowe.
Jego znaczenie wzrosło od 1883r. z chwilą pojawienia się statków parowych.
W latach 1910-1915 skrócono go o ok. 4km na odcinku śluz miejskich i zbudowano 4 większe, na dalszym odcinku kanału, umożliwiając przepływ 400 tonowych barek.
Stary Kanał przestał pełnić funkcję żeglowną, a nowy odcinek (1630m) połączył go z Brdą przez śluzy "Okole" i "Czyżkówko".
Żegluga starym odcinkiem ustała z końcem lat 40. XXw., z systemu sztucznych dróg wodnych wyłączono go w końcu lat 60. XXw.
W latach 60. XXw. zasypano 2 śluzy i część Starego Kanału, zastępując go rurociągiem i rowem łączącym Brdę ze śluzą nr IV.
Planty nad Starym Kanałem o bogatym starodrzewie, o pow. 46,6 ha i długości ok. 8km, od lat są miejscem wypoczynku bydgoszczan. Źródło: Janusz Umiński "Przewodnik-Bydgoszcz"